مهارتهای اجتماعی کودکان چیست؟ راههای تقویت ارتباط، همکاری و تعامل با دیگران
بررسی و تأیید پزشکی: دکتر احمدشاه فرهت
تخصص: فوقتخصص نوزادان
تاریخ آخرین بازبینی: ۳۰ آبان ۱۴۰۵ (۲۱ نوامبر ۲۰۲۶)
خلاصه مقاله
مهارتهای اجتماعی مجموعهای از تواناییهایی هستند که به کودکان کمک میکنند با دیگران ارتباط برقرار کنند، احساسات و خواستههای خود را بیان کنند، در فعالیتهای گروهی مشارکت داشته باشند و اختلافها را به شیوهای مناسب حل کنند. مهارتهایی مانند گوش دادن، نوبت گرفتن، همکاری، همدلی، رعایت قوانین و درخواست کمک، بهتدریج و از طریق تعامل با والدین، همسالان و محیط اطراف شکل میگیرند. والدین و مربیان میتوانند با بازی، الگوسازی، فراهم کردن فرصت تعامل و تشویق رفتارهای مثبت به رشد این تواناییها کمک کنند. در این مسیر باید تفاوتهای فردی، سنی، زبانی و فرهنگی کودکان را نیز در نظر گرفت.
مهارتهای اجتماعی کودکان کداماند؟
مهارتهای اجتماعی به مجموعهای از رفتارها و تواناییهایی گفته میشود که کودک برای برقراری ارتباط مؤثر و سازنده با دیگران به آنها نیاز دارد. این مهارتها به کودک کمک میکنند در خانه، مهدکودک، مدرسه و محیطهای اجتماعی حضور فعالتری داشته باشد، روابط دوستانه ایجاد کند و در موقعیتهای مختلف با دیگران تعامل مناسبی برقرار کند.
مهارتهای اجتماعی فقط به خوشرفتاری یا صحبت کردن با دیگران محدود نمیشوند؛ بلکه توانایی شناخت احساسات، درک موقعیتهای اجتماعی، کنترل نسبی واکنشها و انتخاب رفتار مناسب را نیز در بر میگیرند.
برخی از مهمترین مهارتهای اجتماعی در کودکان عبارتاند از:
-
برقراری ارتباط: سلام کردن، احوالپرسی، شروع گفتوگو و پاسخ دادن به دیگران.
-
گوش دادن: توجه به صحبتهای دیگران و منتظر ماندن تا پایان حرف آنها.
-
نوبت گرفتن: رعایت نوبت هنگام بازی، صحبت کردن یا استفاده از وسایل مشترک.
-
به اشتراک گذاشتن: استفاده مشترک از اسباببازیها و وسایل، با توجه به سن و میزان آمادگی کودک.
-
بیان احساسات و خواستهها: استفاده از کلمات برای بیان شادی، ناراحتی، خشم، ترس یا نیاز به کمک.
-
همکاری: مشارکت در فعالیتهای گروهی و انجام دادن کارها در کنار دیگران.
-
همدلی: توجه به احساسات دیگران و تلاش برای درک موقعیت آنها.
-
حل تعارض: یادگیری روشهایی مانند گفتوگو، درخواست کمک، توافق و پیدا کردن راهحل برای اختلافها.
-
رعایت قوانین و دستورالعملها: درک و دنبال کردن قوانین متناسب با سن کودک در خانه، مهدکودک و مدرسه.
-
خودتنظیمی: مدیریت تدریجی احساسات و واکنشها، بهویژه در موقعیتهای دشوار یا هنگام ناکامی.
این مهارتها به یکدیگر وابستهاند. برای مثال، کودکی که هنوز نمیتواند احساس خشم خود را بهخوبی تشخیص دهد یا بیان کند، ممکن است هنگام اختلاف بر سر یک اسباببازی به جای گفتوگو، آن را از دست کودک دیگری بگیرد. بنابراین، آموزش مهارت اجتماعی فقط به یاد دادن رفتارهایی مانند عذرخواهی یا نوبت گرفتن محدود نمیشود؛ کودک باید تواناییهای زبانی و هیجانی لازم برای انجام این رفتارها را نیز به دست آورد.
اهمیت مهارتهای اجتماعی در رشد کودک
مهارتهای اجتماعی بخش مهمی از رشد عاطفی، زبانی و شناختی کودکان هستند. کودک از طریق تعامل با دیگران یاد میگیرد چگونه خواستههای خود را مطرح کند، به دیدگاههای متفاوت توجه داشته باشد و در فعالیتهای مشترک مشارکت کند.
تقویت این مهارتها میتواند در زمینههای مختلف به کودک کمک کند:
۱. ایجاد روابط دوستانه
کودک با یادگیری مهارتهایی مانند شروع گفتوگو، گوش دادن، همکاری و رعایت نوبت، فرصت بیشتری برای برقراری ارتباط با همسالان پیدا میکند. او بهتدریج میآموزد که روابط دوستانه فقط بر اساس خواستههای شخصی شکل نمیگیرند و توجه به نیازها و احساسات دیگران نیز در حفظ دوستی اهمیت دارد.
۲. سازگاری بهتر با محیط مهدکودک و مدرسه
ورود به مهدکودک یا مدرسه کودک را با موقعیتهای اجتماعی جدیدی روبهرو میکند. او باید بتواند در فعالیتهای گروهی شرکت کند، به راهنمایی مربی یا معلم توجه داشته باشد، قوانین را رعایت کند و در صورت نیاز درخواست کمک کند.
البته آمادگی برای ورود به مدرسه فقط به مهارتهای اجتماعی وابسته نیست و تواناییهای زبانی، شناختی، حرکتی و هیجانی نیز در آن نقش دارند.
۳. افزایش اعتمادبهنفس و استقلال
وقتی کودک میتواند خواستههای خود را بیان کند، برای حل یک مشکل تلاش کند یا در بازی با دیگران مشارکت داشته باشد، بهتدریج احساس توانمندی بیشتری پیدا میکند. تجربه موفقیت در تعاملهای روزمره میتواند به افزایش اعتمادبهنفس و استقلال او کمک کند.
۴. یادگیری همدلی و احترام به تفاوتها
کودکان از طریق تعامل با افراد مختلف متوجه میشوند که دیگران ممکن است احساسات، علایق، زبان و دیدگاههایی متفاوت از آنها داشته باشند. این تجربه به رشد همدلی، احترام و پذیرش تفاوتهای فردی کمک میکند.
۵. مدیریت تعارض و ناکامی
اختلاف بر سر اسباببازی، نوبت بازی یا انتخاب فعالیت، بخشی طبیعی از تعامل کودکان است. کودک با راهنمایی بزرگسالان یاد میگیرد هنگام ناراحتی از کلمات استفاده کند، راهحلهای مختلف را امتحان کند و در صورت نیاز از فردی قابل اعتماد کمک بگیرد.
مهارتهای اجتماعی چگونه در کودکان رشد میکنند؟
رشد مهارتهای اجتماعی فرایندی تدریجی است و از طریق تجربههای روزمره، مشاهده رفتار دیگران، بازی و تعامل با اطرافیان شکل میگیرد. کودک در ابتدا بیشتر به حضور و پاسخگویی مراقبان خود وابسته است و بهمرور توانایی بیشتری برای تعامل با همسالان و مشارکت در فعالیتهای گروهی پیدا میکند.
برای مثال، کودکان خردسال ممکن است در کنار یکدیگر بازی کنند، بدون آنکه بازی مشترک و هماهنگی منظمی داشته باشند. با رشد زبان، شناخت و توانایی تنظیم هیجان، مشارکت در بازیهای تعاملی و گروهی نیز بیشتر میشود.
انتظار یکسان از همه کودکان درست نیست. خلقوخو، تجربههای قبلی، فرصتهای تعامل، شرایط خانوادگی، تواناییهای زبانی و تفاوتهای رشدی میتوانند بر شیوه و سرعت یادگیری مهارتهای اجتماعی تأثیر بگذارند.
مهارتهای اجتماعی پیش از ورود به مدرسه
پیش از ورود به مدرسه، آشنایی تدریجی با برخی مهارتها میتواند به کودک کمک کند تجربه راحتتری از حضور در محیطهای گروهی داشته باشد. از جمله:
-
توجه به راهنماییهای ساده و متناسب با سن
-
درخواست کمک از والدین، مربی یا معلم
-
مشارکت در بازیهای مشترک
-
تلاش برای رعایت نوبت
-
بیان خواستهها و احساسات با کلمات یا روشهای ارتباطی مناسب
-
پذیرفتن برخی قوانین ساده در بازی و فعالیتهای گروهی
-
تحمل تدریجی ناکامی و انتظار
-
همکاری با دیگر کودکان در فعالیتهای ساده
این موارد به معنای آن نیست که کودک باید پیش از ورود به مدرسه در همه این زمینهها کاملاً مسلط باشد. بسیاری از این تواناییها در جریان حضور در مهدکودک و مدرسه نیز رشد میکنند.
چگونه مهارتهای اجتماعی کودکان را تقویت کنیم؟
یکی از مهمترین عوامل رشد مهارتهای اجتماعی، فراهم کردن فرصتهای واقعی برای یادگیری و تمرین آنهاست. کودک صرفاً با شنیدن توصیههایی مانند «با دیگران مهربان باش» یا «اسباببازیات را تقسیم کن» این مهارتها را بهخوبی یاد نمیگیرد. او به مشاهده، تمرین، راهنمایی و تجربه موقعیتهای واقعی نیاز دارد.
والدین و مربیان میتوانند از روشهای زیر برای تقویت این تواناییها استفاده کنند.
۱. الگوی رفتاری مناسبی برای کودک باشید
کودکان بخش زیادی از رفتارهای اجتماعی را با مشاهده بزرگسالان یاد میگیرند. وقتی والدین با احترام با یکدیگر صحبت میکنند، هنگام اختلاف به حرف هم گوش میدهند، از دیگران تشکر میکنند و احساسات خود را بدون پرخاشگری بیان میکنند، در واقع نمونهای عملی از تعامل اجتماعی در اختیار کودک قرار میدهند.
برای مثال، اگر هنگام ناراحتی به کودک بگویید «الان کمی عصبانی هستم؛ چند لحظه صبر میکنم تا آرامتر شوم و بعد دربارهاش صحبت کنیم»، به او نشان میدهید که احساسات ناخوشایند را میتوان بدون آسیب زدن به دیگران مدیریت کرد.
۲. از بازی برای آموزش مهارتهای اجتماعی استفاده کنید
بازی یکی از طبیعیترین راههای یادگیری در دوران کودکی است. در جریان بازی، کودک فرصت پیدا میکند نوبت گرفتن، همکاری، گفتوگو، حل مسئله و رعایت قوانین را تمرین کند.
بازیهای سادهای مانند ساختن برج با قطعات مشترک، توپبازی، بازیهای رومیزی متناسب با سن، نمایش عروسکی و بازیهای نقشآفرینی میتوانند مفید باشند.
برای نمونه، در بازی فروشگاه میتوانید نقش فروشنده و خریدار را بهصورت نوبتی اجرا کنید. کودک در این فعالیت با سلام کردن، پرسیدن سؤال، گوش دادن، درخواست کردن و رعایت نوبت آشنا میشود.
۳. به کودک کمک کنید احساساتش را بشناسد و بیان کند
کودکی که نمیتواند احساسات خود را تشخیص دهد یا درباره آنها صحبت کند، ممکن است هنگام ناراحتی به رفتارهایی مانند گریه شدید، فریاد زدن یا پرخاشگری روی بیاورد.
به جای سرزنش کودک، ابتدا به او کمک کنید احساسش را بشناسد. برای مثال:
-
«به نظر میرسد از اینکه اسباببازی را به تو ندادند ناراحت شدی.»
-
«فکر میکنم وقتی نوبتت نشد، عصبانی شدی.»
-
«دوست داری با آنها بازی کنی، اما نمیدانی چطور وارد بازی شوی؟»
پس از نامگذاری احساس، میتوانید راههای مناسب بیان آن را به کودک آموزش دهید؛ مثلاً بگوید «من هم دوست دارم بازی کنم» یا «لطفاً وقتی کارت تمام شد، نوبت من باشد».
۴. فرصت تعامل با همسالان را فراهم کنید
کودک برای تمرین مهارتهای اجتماعی به فرصت تعامل با کودکان دیگر نیاز دارد. حضور در پارک، مهدکودک، گروههای بازی، فعالیتهای هنری و ورزشی متناسب با سن میتواند موقعیتهایی برای آشنایی با دیگران و تجربه بازی مشترک ایجاد کند.
در ابتدای این تجربهها بهتر است بزرگسال در دسترس باشد و در صورت نیاز به کودک کمک کند. با افزایش توانایی او میتوان فرصت بیشتری برای حل مسائل ساده و تعامل مستقل فراهم کرد.
لازم نیست کودک در هر جمعی فوراً وارد بازی شود یا با همه کودکان ارتباط برقرار کند. بعضی کودکان برای گرم گرفتن به زمان بیشتری نیاز دارند و این تفاوت بهتنهایی نشانه وجود مشکل نیست.
۵. رفتارهای مثبت را مشخص و بهموقع تشویق کنید
تشویق زمانی مؤثرتر است که دقیق و مرتبط با رفتار کودک باشد. به جای عبارت کلی «آفرین، بچه خوبی هستی»، میتوانید بگویید:
-
«خوب بود که صبر کردی تا نوبتت برسد.»
-
«از اینکه به دوستت کمک کردی خوشم آمد.»
-
«وقتی ناراحت شدی، به جای هل دادن از کلمات استفاده کردی.»
-
«خوب همکاری کردید و با هم برج ساختید.»
این نوع بازخورد به کودک نشان میدهد دقیقاً کدام رفتار او ارزشمند بوده است. در عین حال، نباید انتظار داشت کودک همیشه رفتار ایدهآل داشته باشد؛ تلاش و پیشرفت تدریجی او نیز اهمیت دارد.
۶. قوانین ساده و قابل فهم تعیین کنید
کودکان برای یادگیری رفتارهای اجتماعی به قوانین روشن و متناسب با سن نیاز دارند. قوانینی مانند «به دیگران آسیب نمیزنیم»، «هنگام صحبت کردن به حرف هم گوش میدهیم» و «برای گرفتن وسایل از دیگران اجازه میگیریم» میتوانند نقطه شروع مناسبی باشند.
قوانین باید محدود، قابل فهم و تا حد امکان ثابت باشند. والدین و مربیان نیز لازم است خودشان به این قواعد پایبند باشند.
۷. به کودک برای حل اختلافها کمک کنید
اختلاف میان کودکان همیشه نشانه ضعف مهارتهای اجتماعی نیست. حتی کودکانی که روابط خوبی دارند نیز ممکن است بر سر اسباببازی، قوانین بازی یا انتخاب فعالیت اختلاف پیدا کنند.
در چنین موقعیتی بهتر است ابتدا از آسیب دیدن کودکان جلوگیری کنید و سپس به آنها کمک کنید مسئله را با کلمات بیان کنند.
برای مثال، اگر دو کودک یک اسباببازی را میخواهند، میتوانید بگویید:
«هر دوی شما دوست دارید با این اسباببازی بازی کنید. بیایید ببینیم چه راهی داریم؛ میتوانید نوبتی بازی کنید یا با هم یک بازی مشترک بسازید.»
بهتر است بزرگسال همیشه به جای کودک تصمیم نگیرد. هدف این است که کودک بهتدریج توانایی گفتوگو، مذاکره و پیدا کردن راهحل را یاد بگیرد.
نقش خانواده و فرهنگ در رشد مهارتهای اجتماعی کودک
رشد مهارتهای اجتماعی فقط به ویژگیهای فردی کودک وابسته نیست؛ محیط خانوادگی، زبان، فرهنگ و تجربههای اجتماعی نیز در شکلگیری این مهارتها نقش دارند.
برای مثال، شیوه احوالپرسی، میزان ارتباط با بزرگترها، نوع بازیهای گروهی، شیوه بیان احترام و حتی انتظارات خانواده از استقلال کودک ممکن است در فرهنگهای مختلف متفاوت باشد.
بنابراین، نباید یک شیوه ارتباطی را معیار قطعی رفتار اجتماعی مناسب برای همه کودکان دانست. مهم است که کودک در کنار یادگیری احترام به دیگران، فرصت داشته باشد هویت، زبان و ویژگیهای خانوادگی خود را نیز حفظ کند.
کفایت فرهنگی چیست و چرا برای متخصصان کودک اهمیت دارد؟
کفایت فرهنگی به توانایی شناخت و درک تفاوتهای فرهنگی و زبانی و استفاده از این آگاهی برای برقراری ارتباط مؤثر و ارائه خدمات مناسب گفته میشود.
متخصصان رشد کودک، مربیان، مشاوران و سایر افرادی که با کودکان و خانوادهها کار میکنند، باید بتوانند شرایط و پیشزمینههای متفاوت خانوادهها را در نظر بگیرند. برای مثال، ممکن است خانوادهای در خانه به زبانی غیر از زبان رسمی مدرسه صحبت کند یا باورها و شیوههای تربیتی متفاوتی داشته باشد.
شناخت این تفاوتها به متخصص کمک میکند رفتار کودک را با دقت بیشتری ارزیابی کند و از قضاوت شتابزده یا نسبت دادن نادرست مشکلات به خانواده جلوگیری کند.
کفایت فرهنگی به معنای حفظ احترام نسبت به همه تفاوتها، در کنار رعایت اصول علمی رشد کودک و حقوق و ایمنی اوست.
سه گام برای تقویت کفایت فرهنگی در متخصصان کودک
گام اول: آگاهی از باورها و پیشفرضهای شخصی
متخصص باید باورها، ارزشها و تجربههای فرهنگی خود را بشناسد و بررسی کند که این پیشزمینهها چگونه بر برداشت او از رفتار کودکان و خانوادهها تأثیر میگذارند.
برای مثال، ممکن است یک مربی سکوت کودک را نشانه بیعلاقگی یا عدم همکاری بداند؛ در حالی که کودک به دلیل خجالت، تفاوت زبانی یا نیاز به زمان بیشتر برای آشنایی با محیط، کمتر صحبت میکند.
گام دوم: تأمل و بازنگری در شیوه تعامل
در این مرحله، متخصص رفتار و تصمیمهای حرفهای خود را بررسی میکند. آیا در برخورد با خانوادهها فرصت کافی برای شنیدن دیدگاه آنها فراهم کرده است؟ آیا انتظارات او با شرایط و نیازهای واقعی کودک تناسب دارد؟ آیا احتمال دارد برداشت شخصی او بر ارزیابی رفتار کودک اثر گذاشته باشد؟
بازنگری مستمر به متخصص کمک میکند نقاط ضعف خود را بشناسد و شیوه ارتباطی مؤثرتری انتخاب کند.
گام سوم: کسب دانش درباره زمینه فرهنگی و زبانی خانوادهها
شناخت زبان، آداب، ارزشها و شرایط زندگی خانوادهها میتواند به درک بهتر نیازهای کودک کمک کند. این شناخت باید با گفتوگو و پرسش محترمانه از خود خانواده همراه باشد.
نکته مهم این است که نباید ویژگیهای یک گروه فرهنگی را به همه اعضای آن تعمیم داد. هر خانواده تجربهها، باورها و شرایط منحصربهفرد خود را دارد. بنابراین، شناخت فرهنگی باید زمینهای برای پرسیدن و بهتر فهمیدن باشد، نه ابزاری برای قضاوت یا برچسبزنی.
چه زمانی مشکلات اجتماعی کودک نیاز به بررسی تخصصی دارند؟
کودکان از نظر خلقوخو، میزان علاقه به ارتباط و سرعت یادگیری مهارتهای اجتماعی با یکدیگر متفاوتاند. بعضی کودکان بهسرعت با دیگران ارتباط برقرار میکنند و برخی برای ورود به جمع یا شروع گفتوگو به زمان بیشتری نیاز دارند. خجالتی بودن یا علاقه کمتر به جمعهای شلوغ، بهتنهایی به معنای وجود اختلال نیست.
با این حال، اگر کودک در برقراری ارتباط، تعامل متقابل یا مشارکت در فعالیتهای متناسب با سن با دشواریهای پایدار روبهرو باشد، بهتر است موضوع با پزشک یا متخصص رشد و تکامل کودک مطرح شود.
برخی مواردی که میتوانند نیازمند بررسی بیشتر باشند عبارتاند از:
-
دشواری مداوم در برقراری ارتباط متقابل با دیگران
-
کمبود توجه مشترک یا دشواری در مشارکت در تعاملهای رفتوبرگشتی
-
مشکل قابل توجه در فهم یا استفاده از ارتباط کلامی و غیرکلامی
-
دشواری پایدار در بازی و تعامل با همسالان
-
مشکلات شدید و مکرر در تنظیم هیجان که بر زندگی روزمره کودک اثر میگذارند
-
از دست دادن مهارتهایی که کودک پیشتر به دست آورده بود
برخی از کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم یا اختلال نقص توجه و بیشفعالی ممکن است در بعضی جنبههای تعامل اجتماعی با چالش روبهرو شوند؛ اما مشکلات اجتماعی به این اختلالها محدود نیستند و وجود یک یا چند نشانه نیز برای تشخیص کافی نیست.
در صورت نگرانی، پزشک میتواند وضعیت رشد کودک را بررسی کند و در صورت نیاز او را برای ارزیابی دقیقتر به متخصص مربوط ارجاع دهد. مداخله زودهنگام در صورت وجود نیاز میتواند به کودک و خانواده کمک کند حمایت مناسبتری دریافت کنند.
رفتارهای چالشبرانگیز در کودکان خردسال؛ والدین چه کنند؟
رفتارهایی مانند قشقرق، مخالفت، گریه، پرخاشگری یا دشواری در رعایت نوبت در سالهای نخست زندگی ممکن است دیده شوند. کودکان خردسال هنوز در حال یادگیری تنظیم هیجان، کنترل تکانهها و بیان خواستههای خود هستند و در بسیاری از موقعیتها برای مدیریت رفتارشان به کمک بزرگسالان نیاز دارند.
در مواجهه با این رفتارها، بهتر است والدین به جای تمرکز صرف بر متوقف کردن رفتار نامطلوب، علت و موقعیت بروز آن را نیز بررسی کنند.
برای مثال، خستگی، گرسنگی، تغییر برنامه روزانه، دشواری در بیان خواستهها یا ناکامی در رسیدن به یک هدف ممکن است زمینه بروز رفتارهای دشوار را فراهم کنند.
چند راهکار کاربردی برای والدین عبارتاند از:
-
حفظ روال نسبتاً ثابت: برنامه منظم خواب، غذا و فعالیتهای روزانه میتواند به احساس امنیت کودک کمک کند.
-
توجه به رفتارهای مطلوب: رفتارهای مثبت کودک را ببینید و با بازخورد مشخص تقویت کنید.
-
تعیین مرزهای روشن: به کودک نشان دهید کدام رفتارها قابل قبول نیستند؛ برای مثال، آسیب زدن به دیگران مجاز نیست.
-
آموزش رفتار جایگزین: به جای گفتن صرفِ «این کار را نکن»، رفتار مناسب را به کودک نشان دهید؛ مثلاً به او یاد بدهید هنگام عصبانیت بگوید «من ناراحتم».
-
کمک به آرام شدن: وقتی کودک بهشدت آشفته است، ابتدا به او کمک کنید آرام شود و سپس درباره رفتار و راهحل صحبت کنید.
-
هماهنگی میان مراقبان: بهتر است والدین و مربیان درباره قوانین و روش برخورد با رفتارهای تکرارشونده تا حد امکان هماهنگ باشند.
تنبیه بدنی، تحقیر، تهدید و شرمنده کردن کودک روشهای مناسبی برای آموزش مهارتهای اجتماعی نیستند. همچنین محروم کردن کودک از فعالیت یا امتیاز نباید به راهکار پیشفرض برای هر رفتار نامطلوب تبدیل شود. اگر قرار است پیامدی برای رفتار در نظر گرفته شود، باید متناسب با سن کودک، روشن، قابل درک و مرتبط با موقعیت باشد.
در برخی موقعیتها، بهویژه هنگامی که رفتار کودک شدید، مکرر یا مختلکننده زندگی روزمره است، مشورت با متخصص میتواند به والدین کمک کند علت رفتار را بهتر بشناسند و راهکار مناسبتری انتخاب کنند.
جمعبندی
مهارتهای اجتماعی از تواناییهای مهم دوران کودکی هستند که به کودک کمک میکنند با دیگران ارتباط برقرار کند، احساسات خود را بیان کند، در فعالیتهای گروهی مشارکت داشته باشد و اختلافها را به شیوهای سازنده مدیریت کند.
این مهارتها بهصورت ناگهانی یا صرفاً از طریق آموزش کلامی شکل نمیگیرند؛ بلکه در جریان بازی، تعامل روزمره، مشاهده رفتار بزرگسالان و تجربه ارتباط با همسالان رشد میکنند.
والدین و مربیان با فراهم کردن فرصتهای مناسب برای بازی و تعامل، الگوسازی رفتارهای مثبت، آموزش شناخت احساسات و تشویق تلاشهای کودک میتوانند به تقویت این تواناییها کمک کنند. در این مسیر باید تفاوتهای فردی، فرهنگی و رشدی کودکان را در نظر گرفت و از مقایسه مداوم آنها با یکدیگر پرهیز کرد.
همکاری خانواده و متخصصان نیز اهمیت زیادی دارد. این همکاری میتواند به شناسایی زودهنگام نیازهای کودک، انتخاب روشهای تربیتی مناسب و فراهم کردن محیطی امن و حمایتگر برای رشد اجتماعی و عاطفی او کمک کند.
این مطلب جنبه آموزشی دارد و جایگزین معاینه و تشخیص پزشک نیست.
بررسی و تأیید پزشکی: دکتر احمدشاه فرهت
تخصص: فوقتخصص نوزادان
تاریخ آخرین بازبینی: ۳۰ آبان ۱۴۰۵ (۲۱ نوامبر ۲۰۲۶)