غذای کمکی یا تغذیه تکمیلی به غذاهایی گفته میشود که در کنار شیر مادر یا شیر خشک، با رسیدن کودک به مرحله مناسب رشد وارد رژیم غذایی او میشوند.
این مرحله یکی از مهمترین مراحل رشد نوزاد است؛ زیرا کودک علاوه بر دریافت مواد مغذی، مهارتهای جدیدی مانند نشستن هنگام غذا خوردن، گرفتن غذا با دست، حرکت دادن غذا در دهان، بلعیدن بافتهای مختلف و در ادامه استفاده از قاشق را یاد میگیرد.
نکته مهم این است که شروع غذای کمکی به معنی قطع شیر مادر یا شیر خشک نیست. در فاصله ۶ تا ۱۲ ماهگی، شیر مادر یا شیر خشک همچنان بخش مهمی از تغذیه کودک محسوب میشود و غذاهای کمکی بهتدریج سهم بیشتری در رژیم غذایی او پیدا میکنند.
برای بیشتر نوزادان، شروع غذای کمکی در حدود ۶ ماهگی توصیه میشود؛ البته علاوه بر سن، باید نشانههای آمادگی رشدی کودک نیز وجود داشته باشد.
CDC و آکادمی اطفال آمریکا توصیه میکنند غذاهای دیگری غیر از شیر مادر یا شیر خشک حدود ۶ ماهگی و زمانی که کودک از نظر رشدی آماده است، معرفی شوند. شروع غذاهای جامد پیش از ۴ ماهگی توصیه نمیشود.
بنابراین جمله «نوزاد من ۶ ماهه شده، پس حتماً باید از امروز غذا بخورد» کاملاً دقیق نیست. سن اهمیت دارد، اما آمادگی رشدی نیز باید بررسی شود.
در ماههای اول زندگی، دستگاه گوارش و مهارتهای حرکتی دهان نوزاد هنوز در حال رشد هستند.
نوزاد در حدود ۶ ماهگی بهتدریج تواناییهای جدیدی پیدا میکند که به او اجازه میدهد غذا را بهتر دریافت و بلع کند.
همچنین نیازهای تغذیهای کودک با رشد او افزایش پیدا میکند و غذاهای کمکی میتوانند در کنار شیر مادر یا شیر خشک به تأمین مواد مغذی مورد نیاز کمک کنند.
شروع غذای کمکی تنها یک مسئله تغذیهای نیست؛ بلکه بخشی از روند رشد مهارتهای حرکتی و حسی کودک نیز محسوب میشود.
یکی از مهمترین بخشهای شروع تغذیه تکمیلی، تشخیص آمادگی کودک است.
برخی از مهمترین نشانهها عبارتاند از:
خیر.
۶ ماهگی یک زمان تقریبی و مهم برای شروع تغذیه تکمیلی است، اما رشد هر کودک با دیگری تفاوت دارد.
ممکن است دو نوزاد همسن از نظر مهارت نشستن، کنترل سر، علاقه به غذا و توانایی بلع در شرایط متفاوتی باشند.
اگر کودک در حوالی ۶ ماهگی هنوز آمادگی لازم را ندارد، بهتر است والدین موضوع را با پزشک کودک مطرح کنند و بدون عجله یا اجبار غذا دادن را شروع نکنند.
یکی از باورهای قدیمی این است که باید حتماً با یک غذای خاص شروع کرد؛ مثلاً ابتدا برنج، بعد سیبزمینی، سپس هویج و بعد میوه.
در حالی که برای بیشتر کودکان، لازم نیست غذاها با یک ترتیب مشخص معرفی شوند.
AAP اعلام میکند که اولین غذای نوزاد میتواند از گروههای غذایی مختلف انتخاب شود، به شرط آنکه از نظر بافت و ایمنی برای سن کودک مناسب باشد.
در شروع میتوان از غذاهای نرم و مناسب مانند:
برای بیشتر نوزادان، ترتیب خاصی برای معرفی غذاها ضروری نیست.
هدف این است که کودک بهتدریج با طیف متنوعی از طعمها و بافتها آشنا شود.
CDC توصیه میکند در شروع، یک غذای تکمادهای جدید معرفی شود و برای مشاهده واکنش احتمالی، بین غذاهای جدید حدود ۳ تا ۵ روز فاصله در نظر گرفته شود.
این کار به والدین کمک میکند اگر کودک نسبت به یک ماده غذایی واکنش نشان داد، تشخیص دهند احتمالاً کدام غذا عامل واکنش بوده است.
بعد از شروع غذای کمکی، بهتر است رژیم کودک بهتدریج متنوع شود.
گروههای مهم غذایی شامل:
پروتئینها: گوشت، مرغ، ماهی بدون استخوان، تخممرغ، حبوبات و برخی فرآوردههای سویا.
سبزیجات: هویج پخته، کدو، سیبزمینی، سیبزمینی شیرین، نخودفرنگی، عدس و سبزیجات برگدار پخته.
میوهها: موز، گلابی نرم، آووکادو، پرتقال، خربزه و میوههای مناسب با بافت ایمن.
غلات: غلات غنیشده مخصوص نوزاد و غلات کامل مناسب سن.
لبنیات: ماست ساده و پنیر پاستوریزه بدون شکر افزوده، در صورت مناسب بودن برای کودک.
CDC توصیه میکند از حدود ۶ ماهگی تنوعی از سبزیجات، میوهها، منابع پروتئینی، لبنیات بدون شکر افزوده، چربیهای سالم و غلات کامل در رژیم کودک قرار گیرد.
آهن یکی از مواد مغذی مهم در دوران شیرخوارگی است.
با شروع غذای کمکی، بهتر است منابع غذایی حاوی آهن و روی نیز در رژیم کودک قرار بگیرند.
گوشت، مرغ، برخی ماهیها، حبوبات و غلات غنیشده مخصوص نوزاد میتوانند از منابع غذایی مناسب باشند.
AAP نیز توصیه میکند در شروع غذای کمکی، غذاهای تأمینکننده آهن و روی مانند گوشت یا غلات غنیشده با آهن در برنامه کودک قرار گیرند.
اگر کودک نارس بوده، کمخونی دارد، وزنگیری مناسبی ندارد یا پزشک برای او مکمل آهن تجویز کرده است، برنامه مکملها باید طبق نظر پزشک ادامه پیدا کند.
میوهها میتوانند بخش مناسبی از تغذیه کودک باشند.
در شروع، میوههای نرم یا پورهشده انتخاب مناسبی هستند.
موز، گلابی نرم، آووکادو و میوههای پختهشده میتوانند گزینههای مناسبی باشند.
با بزرگتر شدن کودک، میتوان با توجه به مهارت جویدن و بلع، بافت غذا را تغییر داد.
نکته مهم این است که میوه را با شکل و اندازهای ارائه کنیم که خطر خفگی نداشته باشد.
سبزیجات بهتر است در شروع کاملاً پخته و نرم باشند.
هویج خام، تکههای سفت سیب یا سایر مواد سخت میتوانند خطر خفگی ایجاد کنند.
سبزیجاتی مانند هویج، کدو، سیبزمینی، نخودفرنگی و سبزیجات برگدار پس از پخت کامل میتوانند له یا متناسب با توانایی کودک خرد شوند.
CDC توصیه میکند مواد غذایی سفت مانند هویج و سیب برای نوزاد پخته شوند تا به اندازه کافی نرم باشند و بتوان آنها را بهراحتی له کرد.
غلات غنیشده مخصوص نوزاد میتوانند یکی از گزینههای مناسب شروع غذای کمکی باشند.
حبوباتی مانند عدس و لوبیا نیز میتوانند در برنامه غذایی قرار گیرند، اما باید کاملاً پخته و با بافت مناسب آماده شوند.
در مورد غلات، بهتر است تنوع رعایت شود و رژیم کودک فقط به یک نوع غله محدود نشود. CDC بهطور مشخص توصیه میکند اگر از غلات مخصوص نوزاد استفاده میشود، انواع مختلف مانند جو دوسر، جو و غلات چندگانه نیز در نظر گرفته شوند و فقط از غلات برنجی استفاده نشود.
تخممرغ میتواند یکی از منابع غذایی مناسب برای نوزاد باشد، به شرط اینکه کاملاً پخته شود و بافت آن متناسب با توانایی کودک باشد.
برخلاف برخی باورهای قدیمی، لازم نیست معرفی تخممرغ را بدون دلیل تا سنین بالاتر به تعویق انداخت.
با این حال اگر کودک اگزمای شدید یا حساسیت شناختهشده به تخممرغ دارد، زمان و روش معرفی غذاهای حساسیتزا بهتر است با پزشک کودک هماهنگ شود.
گوشت و برخی ماهیها میتوانند منابع مناسبی از پروتئین و مواد مغذی باشند.
گوشت باید کاملاً پخته، نرم و بدون استخوان باشد.
ماهی نیز باید کاملاً پخته و بدون استخوانهای ریز باشد.
CDC توصیه میکند استخوانها و بخشهای سخت از گوشت و ماهی کاملاً جدا شوند و غذا با بافت متناسب با توانایی کودک ارائه شود.
برخی محصولات لبنی مانند ماست ساده و پنیر پاستوریزه بدون شکر افزوده میتوانند پیش از یک سالگی در رژیم غذایی کودک قرار بگیرند.
اما شیر گاو به عنوان نوشیدنی اصلی نباید جایگزین شیر مادر یا شیر خشک پیش از ۱۲ ماهگی شود. CDC شروع شیر گاو پاستوریزه به عنوان نوشیدنی را از ۱۲ ماهگی مطرح میکند.
این موضوع با استفاده از مقدار مناسب ماست یا پنیر تفاوت دارد.
غذاهای حساسیتزا مانند تخممرغ، فرآوردههای بادامزمینی، گندم و ماهی نباید بدون دلیل تا سنین بالا به تعویق بیفتند.
CDC توصیه میکند غذاهای بالقوه آلرژیزا نیز در زمان شروع غذای کمکی و متناسب با شرایط کودک معرفی شوند.
اما کره بادامزمینی به شکل تودهای یا قاشقی برای نوزاد مناسب نیست، زیرا میتواند خطر خفگی ایجاد کند.
باید از شکلهای مناسب و بافتهای ایمن استفاده شود.
اگر کودک اگزمای شدید یا حساسیت به تخممرغ دارد، درباره معرفی بادامزمینی بهتر است با پزشک کودک مشورت شود.
در نخستین مراحل، غذاها معمولاً باید نرم، لهشده یا پورهشده باشند.
اما هدف این نیست که کودک ماهها فقط غذای کاملاً صاف و مایع دریافت کند.
با رشد مهارتهای کودک، بافت غذا باید بهتدریج متناسب با توانایی او تغییر کند.
CDC پیشنهاد میکند با افزایش مهارتهای خوردن، غذاها از حالت کاملاً نرم به بافتهای ضخیمتر، لهشده، تکهای یا ریزشده تغییر کنند.
این کار به رشد مهارتهای خوردن و پذیرش طیف متنوعی از غذاها کمک میکند.
خیر.
پوره در ابتدای مسیر میتواند برای بعضی نوزادان مناسب باشد، اما قرار نیست تمام دوره غذای کمکی با غذاهای کاملاً میکسشده ادامه پیدا کند.
نوزاد باید بهتدریج با بافتهای مختلف آشنا شود.
غذای کاملاً صاف، غذای لهشده، غذای ریزشده و در مراحل مناسب تکههای نرم، هرکدام میتوانند بخشی از مسیر یادگیری خوردن باشند.
CDC نیز بر معرفی تدریجی بافتهای متفاوت متناسب با رشد مهارت کودک تأکید دارد.
در روزهای اول قرار نیست کودک یک کاسه کامل غذا بخورد.
معده نوزاد کوچک است و ممکن است در ابتدا فقط مقدار کمی غذا بخورد.
CDC برای شروع، مقدارهای کوچک مانند حدود یک تا دو قاشق غذاخوری را پیشنهاد میکند و توصیه میکند والدین به نشانههای گرسنگی و سیری کودک توجه داشته باشند.
در این مرحله، هدف اصلی فقط سیر کردن کودک نیست؛ بلکه آشنا شدن با غذا، طعم، بافت، قاشق و مهارت خوردن نیز اهمیت دارد.
در شروع، تعداد وعدهها میتواند کم باشد و بهتدریج افزایش پیدا کند.
لازم نیست از روز اول برنامهای بسیار سنگین و چندوعدهای اجرا شود.
نوزاد باید همچنان شیر مادر یا شیر خشک خود را دریافت کند و غذاهای کمکی به شکل تدریجی اضافه شوند.
به جای اجبار کودک به تمام کردن غذا، بهتر است والدین به نشانههای گرسنگی و سیری توجه کنند.
یک نمونه کلی و غیرشخصی از برنامه میتواند چنین ساختاری داشته باشد:
صبح: شیر مادر یا شیر خشک
اواسط روز: مقدار کمی غذای نرم مانند سبزیجات پخته و لهشده
بعدازظهر: شیر مادر یا شیر خشک
عصر: مقدار کمی غذای مناسب سن مانند غلات غنیشده یا غذای پروتئینی نرم
شب: شیر مادر یا شیر خشک
این برنامه فقط یک الگوی کلی است و نیاز غذایی هر نوزاد به سن، رشد، وزن، نوع تغذیه و شرایط پزشکی او بستگی دارد.
با ورود به ماه هفتم، کودک معمولاً میتواند با تنوع بیشتری از غذاها آشنا شود.
میتوان بهتدریج ترکیبهایی مانند:
در این سن بسیاری از کودکان مهارت بیشتری برای گرفتن غذا و انتقال آن به دهان پیدا میکنند.
میتوان در کنار غذاهای لهشده و نرم، با توجه به مهارت کودک، غذاهای انگشتی نرم و مناسب نیز معرفی کرد.
هدف این است که کودک فقط دریافتکننده غذا نباشد؛ بلکه بهتدریج در فرآیند خوردن مشارکت کند.
CDC اشاره میکند که قرار گرفتن در معرض بافتهای مختلف میتواند به رشد مهارتهای حرکتی ظریف و مهارتهای خوردن کمک کند.
در این دوره تنوع غذایی کودک میتواند بیشتر شود.
کودک میتواند بهتدریج با غذاهای خانوادگی مناسب و بدون نمک و شکر افزوده آشنا شود؛ البته غذا باید از نظر اندازه، نرمی و احتمال خفگی برای او ایمن باشد.
در پایان سال اول، هدف این است که کودک با طیف گستردهای از طعمها و بافتهای سالم آشنا شده باشد.
با شروع غذای کمکی، میتوان مقدار مناسبی آب نیز به کودک پیشنهاد کرد.
CDC برای کودکان ۶ تا ۱۲ ماهه آب را در کنار شیر مادر یا شیر خشک توصیه میکند و مقدار آن را در حدود ۴ تا ۸ اونس در روز ذکر میکند؛ نیاز دقیق کودک میتواند متفاوت باشد.
آب نباید جایگزین شیر مادر یا شیر خشک شود.
بله.
شروع غذای کمکی به معنی پایان شیردهی نیست.
توصیههای CDC، AAP و WHO بر شیردهی انحصاری حدود شش ماه اول و سپس معرفی غذای کمکی در کنار ادامه شیردهی تأکید دارند.
بنابراین غذاهای جامد در ابتدا مکمل شیر هستند و بهتدریج سهم بیشتری از رژیم غذایی را تشکیل میدهند.
اگر نوزاد با شیر خشک تغذیه میشود، شروع غذای کمکی به معنی قطع شیر خشک نیست.
در فاصله ۶ تا ۱۲ ماهگی، شیر مادر و یا شیر خشک همچنان منبع اصلی تغذیه کودک محسوب میشوند و غذای کمکی بهتدریج افزایش پیدا میکند.
مقدار شیر خشک باید متناسب با نیاز کودک و توصیه پزشک باشد.
برخی مواد غذایی برای نوزادان مناسب نیستند یا باید به شکل خاصی آماده شوند.
مهمترین موارد عبارتاند از:
عسل برای کودک زیر ۱۲ ماه توصیه نمیشود، زیرا میتواند باعث بوتولیسم نوزادی شود.
CDC بهطور مشخص توصیه میکند قبل از یک سالگی به کودک عسل داده نشود؛ حتی نباید عسل به غذای کودک، آب، شیر خشک یا پستانک اضافه شود.
بنابراین «فقط کمی عسل برای شیرین کردن غذا» نیز توصیه نمیشود.
نوزاد به غذاهای بسیار شور یا شیرین نیاز ندارد.
ذائقه کودک در حال شکلگیری است و بهتر است از همان ابتدا با طعم طبیعی مواد غذایی آشنا شود.
غذاهای دارای شکر افزوده نیز برای نوزادان و کودکان خردسال انتخاب مناسبی نیستند. CDC توصیه میکند کودکان خردسال از شکر افزوده دور باشند.
میوه کامل یا لهشده معمولاً انتخاب بهتری از آبمیوه است، زیرا کودک علاوه بر طعم، بافت و فیبر میوه را نیز دریافت میکند.
AAP توصیه میکند آبمیوه تا قبل از یک سالگی داده نشود.
بنابراین اگر کودک آماده خوردن میوه است، خود میوه با بافت مناسب سن انتخاب بهتری نسبت به آبمیوه خواهد بود.
یکی از مهمترین خطرات هنگام شروع غذای کمکی، خفگی است.
هر ماده غذایی باید متناسب با توانایی کودک آماده شود.
غذاهای سفت، گرد، چسبنده یا دارای اندازه نامناسب میتوانند وارد راه هوایی شوند.
CDC تأکید میکند که کودک هنگام غذا خوردن باید همیشه تحت نظارت باشد و غذاها با بافت مناسب رشد او آماده شوند.
برخی غذاها نیز باید به قطعات کوچکتر یا شکلهای مناسبتر تبدیل شوند.
عق زدن یا gagging در زمان یادگیری خوردن ممکن است اتفاق بیفتد و با خفگی واقعی یکسان نیست.
کودک ممکن است هنگام آشنا شدن با بافتهای جدید سرفه کند، عق بزند یا غذا را بیرون بیاورد. CDC نیز اشاره میکند که در زمان آشنایی با بافتهای جدید ممکن است کودک سرفه یا gag کند.
اما خفگی واقعی یک وضعیت اورژانسی است و ممکن است کودک نتواند بهطور مؤثر نفس بکشد یا صدا ایجاد کند.
والدین باید پیش از شروع غذای انگشتی، اصول کمکهای اولیه و احیای نوزاد و کودک را از منابع معتبر یا دورههای آموزشی معتبر یاد بگیرند.
پس از معرفی یک ماده غذایی جدید، والدین باید به علائم واکنش حساسیتی توجه کنند.
برخی علائم ممکن است شامل:
رد کردن یک غذا به معنی این نیست که کودک برای همیشه آن غذا را دوست ندارد.
نوزاد ممکن است یک غذا را یک روز دوست داشته باشد و روز دیگر آن را رد کند.
AAP اشاره میکند که بعضی کودکان برای پذیرش یک غذای جدید به تکرار مواجهه با آن نیاز دارند.
بنابراین بهتر است:
خیر.
اجبار معمولاً روش مناسبی برای ایجاد رابطه سالم با غذا نیست.
کودک باید بتواند نشانههای گرسنگی و سیری خود را نشان دهد و والدین باید این نشانهها را جدی بگیرند.
ممکن است یک وعده کودک مقدار بسیار کمی غذا بخورد و در وعده بعد بیشتر بخورد.
مهمتر از یک وعده، الگوی تغذیه و رشد کودک در طول زمان است.
شروع غذای جامد پیش از ۴ ماهگی توصیه نمیشود.
غذای کمکی در ابتدا مکمل شیر است، نه جایگزین فوری آن.
معده کودک کوچک است و شروع باید با مقدارهای کم انجام شود.
بافت نامناسب میتواند خطر خفگی ایجاد کند.
عسل قبل از ۱۲ ماهگی ممنوع است.
نوزاد نیازی به شکر افزوده و غذاهای شور ندارد.
در بیشتر کودکان، لازم نیست غذاهای آلرژیزا بدون دلیل تا سالهای بعد به تعویق بیفتند؛ اما کودکان دارای عوامل خطر خاص باید با پزشک هماهنگ شوند.
تنوع غذایی به کودک کمک میکند با طعمها و مواد مغذی مختلف آشنا شود.
در بسیاری از موارد میتوان بخشی از مواد غذایی سالم خانواده را پیش از اضافه کردن نمک و ادویههای نامناسب جدا کرد و با بافت مناسب برای کودک آماده کرد.
برای مثال اگر خانواده قرار است سبزیجات، گوشت و غلات مصرف کند، میتوان بخش مناسبی از مواد را بدون نمک و با پخت کامل برای کودک آماده کرد.
این روش علاوه بر سادهتر کردن کار والدین، کودک را بهتدریج با غذاهای معمول خانواده آشنا میکند.
خیر.
مهمتر از جدا بودن غذا، مناسب بودن مواد اولیه، میزان نمک و شکر، نحوه پخت و بافت غذاست.
البته غذاهای کودک نباید حاوی مواد غذایی ممنوع یا خطرناک باشند.
غذای کودک باید با رعایت اصول ایمنی غذایی آماده و نگهداری شود.
غذای باقیماندهای که کودک مستقیماً از ظرف آن خورده است، بهتر است دوباره برای وعده بعد نگهداری نشود؛ زیرا بزاق کودک میتواند باعث آلودگی غذا شود.
همچنین غذاهای پخته باید در شرایط مناسب دمایی نگهداری شوند و در صورت شک درباره سلامت غذا، بهتر است مصرف نشود.
اگر کودک:
برای اینکه والدین تصویر سادهتری از روند شروع داشته باشند، میتوان این مسیر کلی را در نظر گرفت:
مرحله اول: آشنایی با غذاهای نرم و تکمادهای
مرحله دوم: افزایش تدریجی تنوع غذایی
مرحله سوم: معرفی منابع آهن و پروتئین
مرحله چهارم: آشنایی با بافتهای متنوعتر
مرحله پنجم: اضافه شدن غذاهای انگشتی نرم و ایمن
مرحله ششم: نزدیک شدن تدریجی به غذای متنوع خانواده
این مسیر باید بر اساس رشد و توانایی کودک تنظیم شود و قرار نیست همه نوزادان دقیقاً با یک سرعت پیش بروند.
تغذیه مناسب در دو سال اول زندگی اهمیت زیادی دارد؛ زیرا کودک در این دوره رشد سریع جسمی و مغزی را تجربه میکند.
هدف غذای کمکی فقط افزایش وزن نیست.
کودک باید در کنار دریافت مواد مغذی، مهارتهای مختلف خوردن را نیز یاد بگیرد.
آشنایی با طعمهای مختلف، بافتهای متفاوت و غذاهای متنوع میتواند پایهای برای شکلگیری عادات غذایی سالم در سالهای بعد باشد.
برای بیشتر نوزادان، شروع غذای کمکی حدود ۶ ماهگی و زمانی که کودک از نظر رشدی آماده باشد توصیه میشود.
برای بیشتر کودکان ترتیب اجباری وجود ندارد و میتوان از غذاهای نرم و مناسب سن از گروههای مختلف غذایی استفاده کرد.
خیر. شیر مادر همچنان بخش مهمی از تغذیه کودک است و غذای کمکی بهتدریج به رژیم غذایی اضافه میشود.
خیر. عسل قبل از ۱۲ ماهگی نباید به نوزاد داده شود، زیرا خطر بوتولیسم نوزادی وجود دارد.
با شروع غذای کمکی میتوان مقدار مناسبی آب به نوزاد ارائه کرد، اما شیر مادر یا شیر خشک همچنان منبع اصلی تغذیه او هستند.
توصیه AAP این است که آبمیوه تا قبل از یک سالگی داده نشود. میوه کامل و بافت مناسب سن انتخاب بهتری است.
تخممرغ کاملاً پخته میتواند بخشی از غذای نوزاد باشد. در صورت وجود اگزمای شدید یا حساسیت شناختهشده، درباره زمان و روش معرفی آن با پزشک مشورت کنید.
غذا را اجبار نکنید. مقدار کم ارائه دهید و در دفعات بعد دوباره امتحان کنید. بعضی کودکان برای پذیرش غذای جدید به مواجهههای متعدد نیاز دارند.
در ابتدا غذاهای نرم و پورهشده میتوانند مناسب باشند، اما با رشد مهارت کودک باید بهتدریج بافتهای متنوعتر معرفی شوند.
شیر گاو نباید پیش از ۱۲ ماهگی به عنوان نوشیدنی اصلی جایگزین شیر مادر یا شیر خشک شود. برخی محصولات لبنی مانند ماست ساده و پنیر پاستوریزه میتوانند در سن مناسب معرفی شوند.
شروع غذای کمکی یکی از مهمترین مراحل رشد نوزاد است، اما لازم نیست این مرحله برای والدین به یک دوره پراسترس تبدیل شود.
برای بیشتر نوزادان، تغذیه تکمیلی حدود ۶ ماهگی و همراه با نشانههای آمادگی رشدی آغاز میشود. در شروع، مقدار غذا کم است و هدف فقط سیر کردن کودک نیست؛ بلکه آشنایی با طعمها، بافتها و مهارتهای خوردن نیز اهمیت دارد.
شیر مادر یا شیر خشک همچنان در ماههای ابتدایی شروع غذای کمکی نقش مهمی دارد و غذاها بهتدریج به رژیم کودک اضافه میشوند. والدین بهتر است از غذاهای متنوع، نرم و متناسب با توانایی کودک استفاده کنند و به منابع آهن و پروتئین نیز توجه داشته باشند.
از طرف دیگر، ایمنی غذا اهمیت بسیار زیادی دارد. عسل قبل از یک سالگی نباید داده شود، غذاهای سفت و گرد باید از نظر خطر خفگی اصلاح شوند و کودک هنگام غذا خوردن همیشه تحت نظارت باشد.
در نهایت، هر نوزاد با سرعت خودش پیش میرود. اگر کودک یک غذا را دوست ندارد، وزنگیری مناسبی ندارد، هنگام غذا خوردن مرتباً سرفه یا خفگی دارد یا پس از مصرف غذایی واکنش نشان میدهد، بهتر است موضوع با پزشک کودک بررسی شود.
بله
ایتا
روبیکا
سروش پلاس
05138438232 
info@gahvarak.com