سلام وقت بخیر
پسرم 4 ساله هست. یک ساله که شروع کردیم از پوشک گرفتن. متاسفانه دوست نداره بره دستشویی. اگه ما نگیم بهش اون هیچوقت نمیاد بگه جیش یا پی پی دارم.با اینکه کاملا بلده و توانایی کنترل خودش رو داره. ما هم بگیم بهش با مقاومت و ناراحتی میاد. نهایتا جیش رو حاضره در دستشویی بریزه اما پی پی رو نه . و کلا حتی نمیاد که بشوریمش. و برای همین با اینکه هیچ مشکلی در دفع نداره و یبوست هم نیست جلوی خودش رو میگیره و تیکه تیکه دفع میکنه.
از دستشویی، شستن دست و صورت، صدای بلندگو وارایشگاه رفتن و بعضی شکل ها که روی دیوار بچسبونیم میترسه. وسایل رو سختشه که پیدا کنه و کلا بچه در محیط نسبتا تنهایی بزرگ شده و نسبت به همسالان خودش هوش خوبی داره ولی مهارت های حرکتی و زندگی کردن رو کندتر از بقیه یاد گرفت.
میخوام بدونم چه مشکلی داره؟ و اینکه ایا روند از پوشک گرفتن رو بعد از یکسال متوقف کنیم؟
سلام مادر عزیز، خسته نباشید.
کاملاً حس کلافگی و خستگی شما رو درک میکنم؛ یک سال درگیر بودن با پروسه پوشک واقعاً انرژی آدم رو تموم میکنه. اما بیاید خیلی خودمانی و شفاف بهتون بگم توی مغز و بدن گلپسرتون چی میگذره تا متوجه بشید اصلاً قضیه لجبازی یا کندذهنی نیست.
مشکل اصلی پسرتون چیه؟
با نشانههایی که دادید (ترس از صدای بلندگو، قیچی آرایشگاه، شستن صورت، فضای دستشویی و کلاً آب زدن)، پسرتون دچار چیزی هست به نام «حساسیت بیشازحد حسی».
یعنی چی؟ یعنی سیستم عصبی این بچهها صداها، لمسها و بوها رو خیلی شدیدتر از ما حس میکنه:
صدایی که برای شما عادیه، تو گوش اون مثل صدای انفجاره.
آبی که به صورت یا تنش میخوره، ممکنه براش حس سوزش یا درد داشته باشه.
محیط دستشویی (بوی خاص، صدای شرشر آب، نشستن روی سنگ یا فرنگی که پا آویزونه) براش ناامن و ترسناکه.
وقتی مدفوع میکنه، حسِ جدا شدن مدفوع از بدنش براش حس وحشتناک یا ناخوشایندی داره؛ برای همین جلوش رو میگیره، نه اینکه بلد نباشه!
آیا پروسه پوشک رو متوقف کنیم؟
بله، حتماً همین الان فشار و جنگ رو متوقف کنید.
یک ساله هر دو طرف خسته شدید و دستشویی تبدیل به میدان جنگ و استرس شده. از طرفی نگه داشتن مدفوع بسیار خطرناکه؛ روده گشاد میشه، خشک میشه و به یبوست شدید میرسه.
بهش بگید: «اشکالی نداره پسرم، هر وقت احساس کردی پیپی داری بگو تا برات پوشک یا شورت آموزشی ببندم».
بذارید با خیال راحت دفع کنه تا ترسش بریزه و رودهاش آسیب نبینه. اصلاً این برگشت به عقب یا شکست نیست، بلکه کم کردن بار استرس بچهست.
درمان اصلی کجاست؟ (کاردرمانی حسی)
کلید حل این معما دست شربت و دعوا و تشویق با جایزه نیست. پسرتون باید توسط یک «کاردرمانگر کودکان» (بخش یکپارچگی حسی) ویزیت بشه.
کاردرمانگر با چند جلسه بازیدرمانی تخصصی (بازی با گل و شن، غلتیدن، ماساژهای مخصوص)، حساسیت پوست و گوش و سیستم تعادلش رو متعادل میکنه.
مهارتهای حرکتی و پیدا کردن وسایل رو هم کاردرمانگر خیلی قشنگ راه میندازه.
وقتی حسهاش آروم بشه، میبینید که بدون هیچ فشاری خودش برای دستشویی و سلمونی و حمام همکاری میکنه.
چند تا نکته سریع برای توی خونه:
موقع شستن از فشار تند شیلنگ استفاده نکنید؛ اول با دستمال مرطوب تمیزش کنید یا با یک کاسه آب ولرم و خیلی ملایم بشوریدش.
توالتفرنگی مخصوص کودک با زیرپایی محکم بذارید تا پاهاش تکیهگاه داشته باشه و حس افتادن نکنه.
خیالتون کاملاً راحت باشه: بچهتون باهوش و سالمه، فقط دنیا براش یک کم «پر سر و صدا و گزگزکننده» است! با کمک یک کاردرمانگر خوب، این دوران خیلی زود میگذره و راحت میشید.